# 460 Twee woorden

Er was eens een klooster waar ze erg streng zijn. De gelofte van stilte bepaalt dat niemand vrijuit mag spreken. Maar er was een uitzondering op deze regel. Om de tien jaar mochten de monniken slechts twee woorden spreken.

Na een verblijf van zijn eerste tien jaar in het klooster, ging een monnik naar het hoofd van het klooster. “Het is tien jaar,” zei de hoofd-monnik. “Wat zijn de twee woorden die je wilt spreken?”
“Bed … moeilijk …” zei de monnik.
“Ik zie,” antwoordde de hoofd-monnik.

De volgende tien jaar gingen voorbij en de monnik ging naar het kantoor van de hoofd-monnik. “Er is tien jaar voorbij,” zei de hoofd-monnik. “Wat zijn de twee woorden die je wilt spreken?”
“Eten … stinkt …” zei de monnik.
“Ik zie,” antwoordde de hoofd-monnik.

Nog eens tien jaar gingen voorbij en de monnik was weer klaar voor een ontmoeting met de hoofd-monnik, die vroeg: “Wat zijn nu je twee woorden, na deze tien jaar?”
“Ik … stoppen,” zei de monnik.
“Nou, ik kan zien waarom,” antwoordde de hoofd-monnik. “Alles wat je doet is klagen…”


Dit bericht was onderdeel van de challenge om 1.000 achter elkaar iedere dag een positief bericht te plaatsen. De challenge die mijn leven heeft veranderd.

Zie de boeken ‘Voor Positiviteit‘ en ‘De Vibe

Volgende bericht.


2 gedachten over “# 460 Twee woorden”

Plaats een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Item toegevoegd aan winkelwagen.
0 items - 0,00