-> Ingezonden door Frans
Wanneer ik het leven vergelijk met een arena zie ik dat ik de keuze kan maken om toeschouwer te blijven of om erin te stappen en mee te doen.
Als toeschouwer kijk ik meer naar het leven, heb er een mening over, beleef het mee op afstand maar geef geen grote toegevoegde waarde.
Door in de arena te stappen moet ik iets van mezelf laten zien, mijn ware kern blootleggen, met mijn talenten en mijn passie werken en niet alleen reageren op wat er gebeurt maar creëren.
Dat vraagt moed en vaak helpt het me om te denken aan de tekst uit het lied ‘risico’; “ook hij die niet durft te leven gaat dood”!!
Diep in mijn hart weet ik dat ik liever sterf in de arena dan op de tribune… ik neem het risico!
Fijne dag.
Dag Frans, ik deel jouw insteek. Toch zijn er wel momenten in mijn leven geweest, waar ik bewust de keuze maakte om op de tribune plaats te nemen. Om in rust te reflecteren en daarna weer gesterkt de arena te betreden. Ik ben trouwens wel niuwsgierig naar het lied ‘Risico’!
Groeten, Evert
Ik heb het bericht nu meerdere malen gelezen en ik vind het oprecht een heel mooi bericht.
Wat mij o.a. aanspreekt is de toegevoegde waarde. Ik geloof er in dat er veel toegevoegde waarde schuilt in ieder van ons. Het is voor mij een uitdaging om mijn toegevoegde waarde te laten zien…. Wie ben ik en wat wil ik? Dat is wat ik wil tonen en toevoegen. En eenieder die zichzelf is, heeft veel te bieden.
Je hebt meer spijt in je leven van wat je niet gedaan hebt dan van wat je wel gedaan hebt.
De werkdag begin ik meestal met te kijken wat er vandaag weer op de site staat. Vandaag was dat dit bericht van Frans. Een erg mooi bericht en, evenals Evert, was ik nieuwsgierig naar de tekst van het lied ‘Risico’. Uiteindelijk heb ik hem te pakken! Via ‘De Kast’ waarvan ik dacht ‘dit moet ém zijn, Frans heeft verkeerd geciteerd http://www.xtralyrics.com/lyrics/risico.aspx (hij was ook heel toepasselijk!), een liedje van een verloren liefde van Yasmine (die het duidelijk niet was) kwam ik uit bij Dana Winner en dat is ém zeker! http://www.justsomelyrics.com/879860/Dana-Winner-Risico‘s-Lyrics.
Een mooi tekst die me raakt (ik moet het ook nog luisteren voordat ik kan zeggen dat ik het ook een mooi lied vind). Ik kan me er zeker in vinden en het is iets dat me ook erg bezig houdt.
Ik moet toch ook iets kwijt over het bericht zelf.
Het gevoel dat ik er dan bij ben is toch die van een strijd, een strijd met jezelf. Ook Frans spreekt over, met het ‘risico’ je woorden te verbasteren Frans 
, over moed en liever sterven in de arena. Uiteindelijk gaat het er dan toch om jezelf, ondanks teleurstellingen, onbegrepen uitgelachen worden en tegenslagen, te durven tonen zoals je zelf bent. Het is voor mij een centraal thema, waarvan ik merk dat ik er ook in andere reacties regelmatig op terugkom.
, kan ik me ook wel vinden in wat Evert stelt, juist de kracht zit ‘m, vind ik, in de combinatie van het voelen en het denken. Als er een ware kern voor mij persoonlijk is, dan zit ie denk ik toch ergens daar in de buurt 
Het eerste dat me in het bericht trof was het woord ‘Arena’, lekker makkelijk omdat dat de titel is.
Aan de andere kant (ik heb er ook altijd weer een andere kant bij
Ik denk dat het heel goed is om af en toe in alle rust te reflecteren Evert en ons bewust te zijn van de keuze die we hebben. Inmiddels is het lied ook bekend door speurwerk van Mari.
Zoals je schrijft Mari gaat het er toch om jezelf te durven laten zien in wie je bent. Voor mij ligt er zeker een uitdaging om ook mijn beperktheid te tonen en een evenwicht te vinden in het laten zien van mijn plussen en minnen. Ik geloof dat in de herkenbaarheid juist veel toegevoegde waarde zit. Zijn we niet immers allemaal “enig en uniek” en beperkt?
Ik vind dat je én gelijk hebt én dat je het mooi zegt Frans. Ik zie het dan eigenlijk altijd voor me in de verbinding met een ander mens, omdat het daar dan meer wordt dan enkel een solistisch zelfonderzoek.
Bij het lezen van het woord ‘beperkt’ komt er op een bepaalde, niet verkeerde, manier ook iets droefs over me. In die acceptatie zit op een vreemde manier ook een grote diepte. Om te zien dat de maakbaarheid, door je eigen of een ander zijn beperkingen, dan toch minder kneedbaar is als de realiteit, voor mij, van een heel bijzondere intimiteit. Ik vermoed, zuiver persoonlijk, dat dit komt omdat er dan eigenlijk geen oordeel meer aanwezig is, omdat je zowel jezelf als de ander in je wederzijdse plussen en minnen geaccepteerd hebt. Ook dat is intimiteit, of is het vertrouwen?