Een jonge monnik raakte behoorlijk geïrriteerd toen hij zag hoe een oudere collega rustig een pijp zat te roken tijdens de vaste meditaties. ‘Hoe is het mogelijk dat jij wel mag wat de overste mij geweigerd heeft?’ zei hij boos.
‘Wat heb je dan precies gevraagd?’ vroeg de oudere monnik. ‘Wel, gewoon of ik tijdens de meditaties mocht roken.’ Waarop de oudere monnik antwoordde: ‘Dat is nu juist het verschil. Ik heb hem gevraagd of ik tijdens het roken van mijn pijp mocht mediteren.’ … (Boekje ‘Geen tijd, leef nu’ van Paul Meert)
Dit is denk ik waar ‘t mij aan ontbreekt..!
En soms vraag ik iets waar ik later zelf alweer op ben teruggekomen, niet erg handig!
Maar een mens leert elke dag bij!
Groet, Cornélie
Ik vind het filmpje wel zo leuk dat ik geaarzeld heb om het vanuit thuis en werk een ‘thumbs up’ te geven.
Uiteindelijk niet gedaan natuurlijk.. Alhoewel het ook wel een beetje een tranentrekker is, deed het me toch wel wat, ook een leuk melancholiek muziekje eronder.. Het is de kracht van de taal, uiteraard ook wat manipulatief, maar och…
Voor geinteresseerden: http://www.wamafilms.com/ , de maatschappij van de maker met daarin ook wat extra’s over ‘Historia de un Letrero’
Bestaat er ook ‘het Goede Antwoorden’ , vraag ik me dan af?
Ik denk ‘t haast wel, want er is verschil tussen ‘luisteren om te reageren’ en ‘luisteren om te begrijpen, waardoor pas echt contact bestaat’, een spreuk die laatst op deze website te lezen was. En daaruit volgt dan weer een antwoord. Is het een standaard antwoord ( zonder echte interesse of gewoon haastig? ) of een begripvol antwoord? En leuk filmpje idd!
Een paar keer aan- en toch weer afgelogd om toch er iets over te zeggen..
Een van de dingen die mijn vrouw me leerde, het blijkt een euvel van veel mannen te zijn, was om op moeilijke momenten niet met oplossingen te komen maar gewoon te luisteren omdat zij op de eerste plaats haar verhaal wilde vertellen, de emotie wilde delen, wilde duidelijk maken wat er met haar aan de hand was. Oplossingen komen een andere keer wel weer…
De vragen en antwoorden die je in zo’n gesprek stelt hebben maar een doel; het verhaal gaande houden, zelf in het verhaal meegaan. Dat wil niet zeggen dat je begrijpt, dat wil zeggen dat je deelt.
Om te begrijpen moet je soms andere vragen en antwoorden stellen. Vragen en antwoorden die meer te maken hebben met het hoe en het waarom. Ook soms vragen en antwoorden die zich richten op de ‘blinde vlekken’ van de ander. Naar mijn gevoel geef je dan een stukje delen op dat in beslag genomen wordt door denken. Proberen te begrijpen is denk ik soms eenzamer en droeviger dan proberen te delen. Bij delen probeer je samen te zijn en bij begrijpen kijk je vanuit jezelf naar de ander, waarbij je uiteindelijk telkens zult moeten vergeven en de ander dient te accepteren om samen verder te kunnen gaan.
Is er in de ene situatie meer afstand dan in de andere? Ik weet het niet, wordt dit jaar verdorie 53 en ik ben er nog steeds niet uit….
Ik denk dat je gelijk hebt dat er verschil in is afhankelijk van het soort gesprek ( en ‘t soort relatie)
alleen niet je stelling dat als je een ander probeert te begrijpen, je dan per definitie moet vergeven. het kan denk ik ook iets zijn wat los staat van jou en waar de ander begrip nodig heeft. En ik praatte heel algemeen, jij specifiek over je relatie, dus daar zit ‘m misschien ‘n verschil?!
Voor mij betekent ‘delen’ juist weer wel begrijpen, nl. niet zozeer de exacte inhoud, zodat je allerlei oplossingen aan kan dragen, maar de emotie begrijpen, dat is naar mijn mening op een ander niveau ook ‘begrijpen’.
En ik denk dat ‘begrijpen’ ook een factor ‘delen’ in zich heeft: als je een ander begrijpt, kun je nader tot elkaar komen en dan deel je ‘t verhaal van de ander en/of de bijbehorende emotie(s).
Ik denk dat we dus in feite een tegengestelde mening hebben en/of vanuit een verschillende invalshoek hetzelfde benaderen en dat mag
Ik begreep
Wat betreft afstand is ‘t denk ik vooral: anders. Bij het delen wat jij beschrijft, is er minder een scheiding tussen twee individuen dan bij het ‘begrijpen’ waar jij ‘t over hebt. Ik weet niet of ‘k ‘t zo een beetje goed zeg? Het is jouw invalshoek en die kan ik op afstand
niet compleet inschatten.
In mijn formulering staan ‘delen’en ‘begrijpen’ alweer op een kortere afstand van elkaar, maar is er telkens wel de afstand tussen de twee individuen. Voor mij een gezonde afstand, zelfs noodzakelijk.
Maar ik denk dat dit aardig de filosofische richting uitgaat, op zich wel interessant, zodat ‘k ‘t zelf nog maar nauwelijks kan volgen en dus maar ff stop
Net terug van een weekje Berlijn en allemaal nieuwe berichtjes en reacties; smullen!!
Wat leuk is, is dat mijn vrouw het helemaal met je eens is Cornélie. Ik denk dat ik vaak onduidelijk ben omdat ik zowel het persoonlijke als het filosofische in een en dezelfde reactie door elkaar heen vlecht.
Het eerste gedeelte van mijn reactie was persoonlijk, het tweede is dan wat filosofischer. (en heeft trouwens helemaal geen betrekking op mijn relatie).
Sorry als ik soms wat warrig overkom..
Grappig dat ze zich erin herkent. ‘t Maakt niet uit dat je filosofie combineert met je persoonlijke verhaal, dat is juist ook interessant en het zijn ook best ingewikkelde onderwerpen als je ze uitwerkt en ‘t is me nu duidelijk wat je bedoelt;’t filosofische en persoonlijke zijn nu een beetje ‘ontvlochten’. Het komt ook voor dat ik je verkeerd begrijp, dus geen probleem.
Anoniem… wie zou ‘t zijn?
Ik zou zeggen Mark dat dit iets minder ‘het goede vragen’ als het ‘vragen naar de bekende weg’ betreft..
Jongens, was gewoon ‘n vergissing, heb ‘t maar zo gelaten!
…omdat ‘t toch voor zich sprak
En nu doen we dan maar een rondje ‘Wie van de drie..’