Het is volgens mij een universele behoefte van mensen om anderen te willen helpen. Ik wil graag de ander van die gouden tip voorzien. Iets wat hem of haar echt helpt?
Het gouden ei heb ik echter zelden in handen. Het goedbedoelde advies is vaak weinig effectief. En eigenlijk heeft dat ook iets moois in zich. Mensen willen het graag zelf doen. Ik denk dan weer in de spreuk van Remco Claassen:
~ Mensen kunnen en willen wel veranderen, maar willen niet veranderd worden.
Waarschijnlijk zit de echte toegevoegde waarde dus niet in de gouden tip. Waarschijnlijk 
heeft het vaak veel meer waarde om geen oplossing aan te dragen en gewoon te luisteren, begrip en medeleven te tonen. En daarmee kun je echt ‘helpen’.
Ik merk nu dat dit voor mijn eigen energie ook heerlijk is. Het probleem is niet mijn probleem, ook niet de oplossing die ik wil zoeken. Alleen goed luisteren…
Zie ook het inspirerende gedicht # 792
Dat ervaar ik ook zo. Als ik mijn verhaal bij iemand kwijt kan die écht luistert, voelt het eventuele probleem nog maar half zo zwaar. Omdat erkenning van wat er speelt belangrijker is dan de ‘oplossing’ die je wordt aangedragen.
Op mijn beurt probeer ik anderen ook een luisterend oor te bieden. Goede Raad geef ik alleen als de ander er specifiek naar vraagt. En dan nog voorzichtig, in de trant van: wat dacht je van…
Wat dacht je van…
Mooie gedachte, insteek!