Een man vindt een cocon van een vlinder en neemt deze mee naar huis. Op een dag verschijnt er een kleine opening in de cocon. De man kijkt een paar uur toe hoe de vlinder worstelt om zich door de kleine opening naar buiten te werken. Totdat de vlinder niet meer verder lijkt te kunnen komen.
De man besluit met al zijn goede bedoelingen de vlinder te helpen en knipt met een schaar de rest van de cocon open. De vlinder kan zich nu vrij eenvoudig losmaken. Maar de vlinder heeft een gezwollen lichaam en verfrommelde vleugels. De vlinder kan de rest van zijn leven alleen maar rondkruipen en is nooit in staat te vliegen.
De krappe cocon en de worsteling, die nodig is om door de opening te kruipen, is voor de vlinder de manier om de lichaamsvloeistof in de vleugels te pompen. De vlinder kan pas vliegen als het de vrijheid uit de cocon zelf heeft bereikt.
Soms zijn worstelingen exact wat we nodig hebben in het leven.
Mooi verhaal en waar..
Ik zou “soms” in de laatste zin weg laten. Wet van de octaaf
Sybren
Zeker,mooi verhaal.
Eerder deze week had ik al een hele mooie, bijpassende spreuk op Twitter staan:
~ Net toen de rups dacht dat zijn leven voorbij was, werd hij een vlinder.
Ik kende het verhaal en heeft destijds – net als nu weer- veel indruk op me gemaakt omdat het een waarheid is waar je niet omheen kan:-)
Doet me ook denken aan de moeder-kind verhouding, soms wil je helpen, maar weet je dat ze door het zelf te doen, er veel krachtiger uit komen. ‘Luctor et Emergo’
Ik kende dit verhaal al, is me ook eens geschonken….bliift elke keer weer een bewustwordingsmoment!!
Ook ik kende dit verhaal. Juist daarom is voor mij de vlinder een bijzonder en mooi dier geworden. De vlinder staat ‘centraal’ in mijn leven.
Erg mooi!